جنگ با ایران، صنعت هوانوردی جهان را وارد فاز جدید بحران کرد
به گزارش خبرگزاری ایمنا، هنگامی که صنعت هوانوردی هنوز از زخمهای همهگیری کرونا بیرون نیامده بود، جنگ آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران بار دیگر معادلات را برهم زد و اینبار نقطه فشار را نه در تقاضا، بلکه در قلب هزینهها فعال کرده است. به گزارش رویترز، مدیران بزرگترین خطوط هوایی جهان در نشست سالانه یاتا در ریودوژانیرو گرد هم میآیند؛ نشستی که بیش از آنکه یک رویداد معمولی صنفی باشد، به میدان بازتعریف توازن قدرت میان ایرلاینها، بازار انرژی و ژئوپلیتیک بدل شده است، رویترز مینویسد افزایش قیمت سوخت جت، تغییر مسیر پروازها و فشار برای گرانتر شدن بلیتها، صنعت را وارد فاز تازهای از بحران کرده است.
این چرخش از آن جهت مهم است که یاتا پیشتر برای سال جاری سودی بیسابقه معادل ۴۱ میلیارد دلار برآورد کرده بود، اما اکنون خودِ بدنه صنعت انتظار دارد این پیشبینی در ریودوژانیرو به سمت پایین بازنگری شود. در دادههایی که یاتا منتشر کرده، تقاضای جهانی سفر هوایی در آوریل ۲۰۲۶ برای نخستین بار در روند احیای پساکرونا کاهش پیدا کرد و افت ۴۶.۶ درصدی در تقاضای خطوط هوایی خاورمیانه، کل بازار را به پایین کشیده است، این همان نقطهای است که بحران منطقهای از یک منازعه امنیتی فراتر میرود و به یک شوک تجاری جهانی تبدیل میشود؛ شوکی که به گفته تحلیلگران، مرز میان «ریسک ژئوپلیتیک» و «فشار عملیاتی» را در عمل از بین برده است.
در همین چارچوب، کاهش چشمانداز صنعت از سوی مودیز از «باثبات» به «منفی» معنا پیدا میکند، به نوشته رویترز، این مؤسسه هشدار داده است که افزایش هزینه سوخت ناشی از جنگ و اختلال در تنگه هرمز میتواند سود عملیاتی شرکتهای هواپیمایی را بهطور معناداری کاهش دهد و برآورد کرده سود صنعت در ۲۰۲۶ ممکن است بیش از ۳۵ درصد افت کند. این تنها یک هشدار حسابداری نیست؛ نشانهای است از آنکه قدرت چانهزنی در زنجیره هوانوردی در حال جابهجایی است، شرکتهایی که مسافر تجاری و ممتاز بیشتری دارند هنوز میتوانند بخشی از هزینه را به بلیت منتقل کنند، اما برای بسیاری از ایرلاینها ــ بهویژه در بازارهای حساس به قیمت ــ افزایش کرایه نه یک انتخاب، بلکه آخرین ابزار دفاعی است.
همزمان، بحران سوخت با بحران دیگری تلاقی کرده است؛ بحران های از جمله تأخیر در تحویل هواپیماها و تردید فزاینده درباره اهداف زیستمحیطی، یاتا و نهادهای صنفی سالهاست بر مسیر «خالص صفر تا ۲۰۵۰» تأکید میکنند، اما هزینه بالای سوخت پایدار هوانوردی و محدودیت عرضه آن، این وعده را از سطح شعار به سطح یک آزمون مالی سنگین کشانده است. در چنین فضایی، هر اختلال جدید در انرژی، هر انسداد در حریم هوایی و هر افزایش مجدد قیمت سوخت، نهتنها حاشیه سود شرکتها را کوچکتر میکند، بلکه ائتلافهای تجاری و مسیرهای رقابتی را نیز بازآرایی میکند؛ همانطور که کامبل ویلسون از ایر ایندیا نیز اذعان کرده ادامه برخی مسیرها با این سطح از هزینه، از نظر اقتصادی دشوار شده است، به این ترتیب نشست ریودوژانیرو صرفاً محل گفتوگو درباره نرخ بلیت یا هزینه سوخت نیست؛ اینجا صحنهای است که در آن صنعت هوانوردی ناچار میشود بپذیرد نظم قدیم دیگر بازنگشته و فصل تازهای از رقابت، انقباض و بازتعریف قدرت آغاز شده است.
دیدگاهتان را بنویسید